آتشى ( 1311 ) محمّد آتشى ، فرزند قنبر ، در سال 1311 هجرى شمسى در روستاى دليگان ، در ده كيلومترى اصفهان ، در خانواده‌اى فقير و تهيدست به دنيا پا نهاد . در پنج‌سالگى به مكتب رفت و قرآن تعليم گرفت و كتابهاى گلستان وجودى و جوهرى را خواند و به مدّت دو سال خواندن و نوشتن آموخت و به علّت فقر و نادارى و عدم تأمين معاش ، پدرش او را با خود به اصفهان برد تا مدد معاش خانواده گردد . از اين روى ، تن به كار و زحمت داد و در مشاغل مختلف به كار پرداخت و سرانجام شغل نانوايى اشتغال ورزيد و مدت سى سال در اين شغل بپايد و پس از ازدواج به فكر تحصيل علم افتاد و با همان شغل نانوايى به‌طور شبانه به تحصيل پرداخت و سرانجام موفق به اخذ ديپلم رياضى شد . آتشى بعد از دريافت مدرك ديپلم ، دوره نقشه‌بردارى را نيز گذراند و در سال 1351 به استخدام كارخانهء ذوب‌آهن اصفهان درآمد و در همان رشتهء نقشه‌بردارى مشغول به كار شد و پس از بيست سال خدمت ، در سال 1370 بازنشسته گرديد . آتشى از اوان نوجوانى به خواندن شعر علاقهء زيادى داشت و دواوين استادان متقدّم شعر فارسى ، چون فردوسى و سعدى و حافظ و سنايى و صائب ، را مطالعه مىكرد و از هفده‌سالگى قريحهء سرودن شعر در او بيدار گشت و گاه‌وبيگاه شعرى مىسرود ، تا اينكه با شركت در انجمن‌هاى ادبى رسما به شعر و شاعرى پرداخت و تخلّص شعرى خود را از همان نام خانوادگى برگزيد .